نميدانم چه ميخواهم بگويمزبانم در دهان باز بسته استدر تنگ قفس باز است وافسوسکه بال مرغ آوازم شکسته است نميدانم چه ميخواهم بگويمغمي در استخوانم مي گدازدخيال ناشناسي آشنا رنگگهي مي سوزدم گه مي نوازد پريشان سايه اي آشفته آهنگز مغزم مي ترا

 چقدر بد شده دنيا چقدر بد شده ايمبه جاي گرمي آغوش، دست رد شده ايم تو از من آن همه دور و من از تو اين همه دورشبيه آن چه که بيگانه مي شود شده ايم ميان پيله ي احساسمان تفاهم نيستکه در منيّت خود حبس تا ابد شده ايم من و تو ميوه ي يک شاخه ايم و يک ريشهجدا جدا شده ايم و سبد سبد شده ا يم چقدر عيب نما و چقدر عيب شمارشبيه آينه هاي تمام قد شده ايم  محمد سلماني    

  راي من تويي! راي من تويي که با تمام شورِ انقلابي ات،چشم هاي سبزآبي ات      خالي از دورنگي و رياستراي من تويي که نام مهربان تومي رسد به غنچه هاي صبح زودراي من تويي که حرف هاي ساده و روان تومي رسد به رودانتخاب منچشم هاي توستتا ابد به چشم هاي تو سلامتا ابد به انتخاب من درود رضا يزداني